Hoe het allemaal begon… het verhaal van yaya Anna

Het verhaal van yaya (oma in het Grieks) Anna zal je kunnen lezen in het boek ‘De keuken van yaya’, dat in april 2017 verschijnt. Speciaal voor jullie al een kort fragment:

Over de ontmoeting met Niko, haar latere man

Stilaan groeide Anna op tot een aantrekkelijke jongedame. De wereld lag eindelijk aan haar voeten, zo ondervond ook mijn vader. 1956 … Het jaar dat mijn ouders elkaar leerden kennen. Mijn vader was een flamboyante dertiger met een kleine kapperszaak en een resem vriendinnetjes. Was het misschien daarom dat hij viel voor dat schuchtere maar knappe meisje?

Mijn moeder langs haar kant hunkerde naar liefde, bescherming en standvastigheid. Mijn vader, vijftien jaar ouder en met veel meer levenservaring, betoverde haar. Hij bewoog zich meestal in de intellectuele kringen van schrijvers en politieke activisten. Hij zag zijn keuze voor mijn moeder dan ook deels als een sociale boetedoening. Hij wilde dat arme weeskind dat door ‘zijn’ oorlogsvoering in deze benarde situatie verzeild was geraakt, redden. Yaya Anna had nooit kansen gekregen om naar school te gaan en was een ongeschoolde analfabete. Voor mijn vader de uitgelezen kans om iets terug te doen.

Op zekere dag nam hij zijn geliefde mee naar de Witte Toren van Thessaloniki. In de ene hand hield hij een potje yoghurt met 2 lepels en met de andere hand pakte hij haar hand. Hij zei: ‘Anna, ik ben niet rijk. Een leven met mij is geen leven van honing en suiker. Ik kan jou enkel dit potje yoghurt bieden om samen met mij te delen. Wil jij dit leven delen met mij?’

Mijn moeder was in de zevende hemel. Zij verzekerde haar Niko ervan dat zij hard zou werken zodat ze zich de honing op de yoghurt konden veroorloven. Een harde maar mooie tijd brak aan. Een tijd van werken en sparen, een tijd ook waarin yaya een (h)echte vriendin vond in haar schoonzus Kiki.

Over het vertrek naar België

Uiteindelijk, in 1962 vertrok mijn vader naar België om er werk en een onderkomen voor zijn gezin te zoeken. Yaya bleef samen met mij achter. Ze vertelt nog steeds over die  prachtige laatste Griekse zomer. We bezochten familie, genoten van elkaar maar namen ook afscheid in de wetenschap dat het een afscheid voor lange tijd zou zijn.

Kort na die zomer stuurde mijn vader ons het nieuws: hij had een bemeubeld huisje gevonden. Hij verwachtte ons. Yaya pakte onze spullen in en onze reis naar het onbekende begon. Het werd een uitputtende reis van twee lange dagen en nachten. We legden een afstand af van 2400 km, van Thessaloniki over Keulen tot in Luik. Yaya reisde met mij, een kind van 2,5 jaar, enkele koffers, geen notie van een andere taal, … Zij had alleen haar doorzettingsvermogen en haar moed.

Groot was dan ook de opluchting toen we mijn vader in Luik aan het station terugzagen. Hij had leren autorijden en kwam ons afhalen in een geleende auto. Het lijkt nu wel een scene uit de film Marina! En zo begon het leven hier in ons nieuwe thuisland. Aan mijn leven in Griekenland hou ik niet veel herinneringen meer over, aan mijn jeugd hier in België des te meer.